กลับมาแล้วครับ

กลับมาเพื่อจะบอกว่า กลับไปบลอคเก่าแล้วครับ

ที่จริงกลับไปตั้งนานแล้วครับ

เพราะว่าจำ พาสบลอคนี่ไม่ได้ นี่เดาจนได้นะครับเนี่ย

ไปบลอคผมเลยดีกว่าครับ

http://lshinnal.exteen.com

ครับผม

บลอคนี้ผมก็ยังใช้นะครับ

แต่นานๆทีนะครับ แล้วเจอกันที่บลอคเก่าผมนะครับ

พิมพ์ถูกป่าวหว่า

วันนี้มาอยู่บ้านพี่ที่รู้จัก แล้วก็ขอพี่เขาเล่นเน็ต

แล้วพี่เขาเปิดกลดู มีกลหลายอย่าฃแต่เป็นภาษาญี่ปุ่นแต่ก็ดูรู้เรื่อฃ

มีเรื่อฃหนึ่ฃที่เล่นเกี่ยวกับเงิน

ขอเงินเขาเอามาพับๆๆๆ เห็นแล้วคิดถึง คุซาโนะ วง นิวส์ ป่ะที่เอาเงิน 1000 เยนหรือ 10000 เยนของยามะพีไปแล้วบอกว่าจะเล่นกลให้ดู

เอาไปพับๆๆๆ

แล้วก็ฉีกเป็นชิ้นๆ

แล้วเปาป่ะ

แล้วก็ แล้วก็....โยนขึ้นฟ้า

รู้สึกว่าตามจริงแล้วมันต้องรวมเป็นชิ้นเดียว

แต่ว่า หึหึ...มันกระจายเป็นเศษเล็กเศษน้อย 555+

อันนี้ให้เครดิตเพื่อนนะ

วันนี้จะพิมพ์ฟิคในบลอกเซ็ตซึแหละแต่เข้าไม่ได้

พิมพ์ในนี้มันซะเลย

อารมณ์เหมือนกินยาปลุกแล้วอยากระบายเลยจริงๆ(พูดเหมือนเคยกินเนอะ)

เอาเป็นว่าจะพิมพ์ฟิคสดที่ไม่มีทางมีชื่อเรื่องอยู่แล้ว

รู้กันไว้แค่นั้นแล้วอ่านแล้วเม้นกันด้วยจบๆ

คุณเคยรู้สึกไหม เวลาที่คนๆนั้นมายืนอยู่ในห้องๆเดียวกับคุณ

เวลาที่ทุกคนกำลังทำอะไรซักอย่าง คุณกลับไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย

"นี่ ทัตซึยะนายเต้นผิดจังหวะอีกแล้วนะ"

เสียงต่อว่าของอาคานิชิ จินดังขึ้น

"อ๊ะ ขอโทษนะ...พวกนายไปนั่งพักกันก่อนเถอะ"

ร่างบางรีบก้มหัวขอโทษเพื่อนๆในวง

"วันนี้กลับกันก่อนเถอะ ดึกมากแล้ว"

นากามารุ ยูอิจิพูด ทุกคนจึงแยกย้ายกันไปเก็บข้าของ

"ทัตจัง...ให้ผมช่วยไหม"

ยูอิจิเอ่ยขึ้นเมื่อกำลังขับรถไปส่งทัตซึยะที่บ้าน

คุณเคยรู้สึกไหม ถึงผมกับเขาจะคบกันแล้วแต่นั้นแหละพอเป็นแฟนกันแล้ว

มันก็ยิ่งทำให้ ผมยิ่งประหม่า

เวลาเขามาใกล้ๆ ด้วยใบหน้าที่ตั้งใจจะช่วย มันก็อยากจะอมยิ้มทุกที

เพราะใบหน้าแบบนั้นเหมือนตอนที่ เขามาสารภาพรักกับผม

มันก็เลยต้องก้มหน้าหลบ

"อะ...อืม..."

ร่างบางพยักหน้าเล็กน้อย

เมื่อเขามาถึงบ้านในยามค่ำ คุณก็จะต้องต้อนรับเขาด้วยกาแฟร้อนๆสักแก้ว

แต่สิ่งที่คุณจะทำเวลาที่ต้มน้ำนั้นก็คือ มองเขาที่นั่งรออยู่ที่โซฟา

โดยที่มือของคุณก็หยิบโน้นหยิบนี้ไปเรื่อยๆ

แล้วมันมักจะจบด้วยการซุมซามของคุณ

มืออาจจะไปโดนการ้อนๆ หรือ กาแฟอาจจะหกใสมือคุณ

"เป็นอะไรไหมครับ"

ยูอิจิรีบเข้ามาหาทันที

แล้วคุณรู้ไหมมันจะเกิดอะไรต่อ

"ไหนขอดูหน่อยซิครับ เจ็บมากไหม"

ยูอิจิจับมือร่างบางขึ้นมาอย่างเบามอง

เขาจะจับมือคุณ แล้วก็จะเปาแผลเล็กๆน้อยๆนั้น ก่อนจะก้มลงจูบเบาๆ

แต่ถ้าคุณโดนมีดบาดละก็เขาคงไม่ทำแค่นี้แน่ นิ้วคุณอาจจะได้รู้สึกถึงลิ้นของเขาที่เลียไปที่แผล

ไม่ก็นิ้วคุณก็จะไปอยู่ในปากเขาซะเลยจบเรื่อง

"ไปซ้อมกันเถอะ"

เมื่อทานอาหารว่างเล็กๆน้อยๆเรียบร้อยแล้ว ก็ถึงเวลาทำเรื่องที่ตั้งใจไว้

แล้วห้องที่ดูจะกว้างที่สุด ไม่ก็ห้องที่เขาตั้งใจจะพาไปอยู่แล้วตั้งแต่แรก

ก็คือห้องนอน โล้งๆของผมนั้นเอง

ตอนแรกขึ้นก็จะยืนอยู่หน้ากระจกสะท้อนบานใหญ่

เวลาที่มืออุ่นๆนั้นข้างหนึ่งของเขามาโอบอยู่ที่เอว ส่วนอีกข้างหนึ่งก็วางไว้ที่สะโพกของผม

แผ่นหลังของผมก็ไปพิงอยู่กับอกกว้างของเขา

เวลานั้นมันรู้สึกเคลิบเคลิ้มจนอยากจะหลับลงไปต้องนั้น

"ตรงนี้ขยับสะโพกหน่อยซิ"

ประโยคที่กระซิบเบาๆอยู่ข้างหู มันทำให้เสียวซ่านไปทั้งตัว

แล้วรู้ไหมเรื่องพวกนี้จบลงที่ไหน ถามได้ก็ต้อง...บนเตียงนะซิ

สงสัยจะกินยาปลุก หรือ ไม่ก็เมาแล้วละ

และสงสัยจะไม่มีคนเม้นชัวร์เลย 555+

เอาว่ะสะจายยยที่ได้ลงก็โอแล้ว